Getest: Rolls-Royce Phantom

Meer foto's

Meer dan een eeuw geleden beslisten de heren Charles Rolls en Henry Royce dat ze de beste auto’s ter wereld zouden gaan bouwen. Dat was geen loze verkiezingsbelof te. De heren kwamen hun belofte na. Ook 105 jaar na de stichting maakt Rolls-Royce de beste auto’s ter wereld. Wij reden een week met de Phantom Coupé en stelden vast dat een week veel te snel voorbij gaat.

Of we zin hebben om een weekje met een Rolls-Royce Phantom Coupé te rijden? Normaal gezien zou de vraag van de Belgische invoerder van het Britse merk zijn gevolgd door een spontane verbetering van het wereldrecord hoogspringen uit stand. Maar niet in dit geval. Wij rijden namelijk niet graag met een Rolls- Royce. Wij hebben een hekel aan Rolls-Royce.

U wil weten waarom? Heel simpel: iedereen die ooit met een Rolls-Royce heeft gereden, of er nog maar heeft ingezeten, wil nooit nog iets anders. Alle andere auto’s worden dan belachelijk. Na een rit met een Rolls-Royce zijn zelfs de duurste versies van de Mercedes S-klasse of BMW 7-reeks weinig meer dan een speelgoedautootje, een Dinky Toy. Het afscheid valt dus zwaar, ook al zijn we eindelijk verlost van de vraag: ‘Meneer, mag ik u eens iets vragen?’

Geld maakt niet gelukkig, denken we maar als we onze oude Volvo in gang zwengelen.

Naar verluidt zijn eigenaars van een Rolls-Royce erg gesteld op discretie. Zij vallen niet graag op, zij afficheren hun rijkdom liever niet. Eigenaars van Rolls-Royces wonen achter hoge omheiningen en lange opritten. Hun vermogen zit veilig weggeborgen in vennootschappen op de Kaaiman eilanden.

En dus stelt zich de vraag: waarom kopen zij dan in hemelsnaam een Rolls-Royce? Wij hebben niet de proef op de som genomen, maar wie in zijn blootje door de drukste winkelstraat loopt, heeft minder bekijks dan iemand die met een Rolls-Royce door dezelfde straat rijdt. Een voorbeeld: wij parkeren de Phantom Coupé tegenover de Bank Delen. Toevallig, echt waar. Het duurt geen tien minuten of we krijgen een sms: “Je geld gaan wegbrengen?” Zo onopvallend is het leven dus met een Rolls- Royce.

Bestuurders van een Rolls- Royce moeten zich ook de nieuwsgierigheid - opdringerigheid? - van voorbijgangers laten welgevallen. Waar we ook staan, iedereen kijkt naar ons. De stoutmoedigen beginnen zelfs een gesprek. En onze lezers kennen hun talen. Zelfs de Britse nummerplaten op ons testvoertuig schrikken hen niet af. We hebben gelukkig ons lesje ingestudeerd. Een gesprek aan een tankstation luidt een beetje zoals volgt:

Vraag: “Nice car.”
Antwoord: “Doe maar in het Nederlands.”
Vraag: “Dure auto zeker?”
Antwoord: “Veel te duur.”
Vraag: “Vanwaar Engelse nummerplaten?”
Antwoord: “Firma is in Londen gevestigd.”
Vraag: “En wat doet die firma?”
Antwoord: “Import en export.”
Vraag: “Van wat?”
Antwoord: “Lasergeleide wapensystemen.”

Meestal stokt het gesprek dan. We willen nog uitleggen dat Iran en Libië belangrijke klanten zijn, maar dat vooral de export naar Libië de laatste tijd wat is geminderd.

Wennen

Rijden met een Rolls-Royce is een kwestie van wennen. Al is het maar omwille van de afmetingen. De Phantom Coupé is immers 5,61 meter lang. Dat is weliswaar 60 centimeter korter dan de vierdeurs, maar nog altijd meer dan een halve meter langer dan speelgoedautootjes als de Mercedes S-klasse.

Met een breedte van twee meter en een hoogte van 1,59 meter is de Phantom Coupé met niets anders vergelijkbaar. We staan aan een stoplicht langs een Volvo XC60 terreinwagen: we zitten ongeveer even hoog. De Phantom Coupé is de eerste coupé met de zithoogte van een 4X4.

De reacties van omstaanders zijn voorspelbaar. Grote ogen, onderkaak richtig begane grond en dan de opmerking: “Wat is dat voor een camion.”

Zij dwalen. Wie goed kijkt naar de Phantom Coupé en abstractie maakt van de afmetingen, ontdekt een sierlijk en elegant voertuig. De vloeiende lijnen, de lange motorkap (landingsbaan west, Zaventem) en het klassieke radiatorrooster met de ‘spirit of ecstacy’ maken van de Phantom Coupé een elegante verschijning.

En wat ons vooral opvalt? Naarmate we langer met de Phantom rijden, lijkt hij te krimpen. Na verloop van tijd transformeert het schier eindeloze slagschip zich tot een merkwaardig lichtvoetige auto die zich overal moeiteloos door laveert. Boulevards in het centrum van Brussel, kleine dorpjes in de Ardennen, snelwegen in Duitsland, allemaal geen probleem. Vergelijk het met Miss Piggy: nogal zwaar gebouwd, maar een sierlijke ballerina als het eropaan komt.

Parkeren

Maak u geen illusies: parkeergarages zijn niet de natuurlijke biotoop van een Rolls en parkeren blijft een karwei. Gelukkig worden we geholpen door allerlei camera’s, zowel voor- als achteraan, en proppen we de Phantom in de kleinste gaatjes. Gelukkig hebben de meeste sterrenrestaurants een ‘voiturier’.

In tegenstelling tot tal van monovolumewagens, waarbij je geen flauw idee hebt van de lengte van de neus, is de neus van de Phantom heel overzichtelijk: de Phantom eindigt namelijk daar waar de ‘spirit of ecstacy’ staat. Heel eenvoudig.

Bagage

Je zou denken dat zo’n grote auto ook een grote koffer heeft. Met 395 liter bagageruimte kan een picknickmand of een golftas moeiteloos mee, maar daar houdt het ook mee op. Hoeft ook niet: als eigenaar van een Rolls-Royce beschikt u in Zuid-Frankrijk over een volledige uitgeruste villa. De dubbele achterklep kan wel als picknicktafel gebruikt worden.

Naar het containerpark? Neen. Ons testexemplaar is voorzien van echte lamswollen tapijten en die zijn niet alleen allergisch voor zonlicht en bijtende detergenten, maar ook voor bouw- en tuinafval.

9 koeien

Het interieur van de Phantom is een kunstwerk. We lezen dat er de huid van negen koeien in verwerkt is. Aan het hout te zien, is er ook een heel bos voor gekapt. Auto’s die volledig met de hand worden gebouwd, zitten doorgaans veel minder goed in elkaar dan auto’s die worden gemaakt door robotten. Bij de Phantom is dat niet zo. Hier is een geavanceerde buitenaardse beschaving aan het werk geweest.

Het interieur is een kwestie van wennen. Dat begint al bij het instappen. De deuren zwaaien naar voor open en zwaaien elektrisch dicht. In de deur schuilt een paraplu. Altijd handig.

Bestuurders van een Rolls willen wel alle moderne technologie, maar willen daar niet altijd mee geconfronteerd worden. Dus zitten navigatiesysteem, stoelverstelling en andere snufjes verborgen achter houten paneeltjes en met leder beklede dekseltjes. Een absolute must: de dakhemel is voorzien van ruim 1.500 ledlampjes die de auto ’s nachts voorzien van een bijna echte sterrenhemel.

Even tanken

Zou een Rolls-eigenaar zich interesseren voor het verbruik? Waarschijnlijk niet. In theorie verbruikt de Phantom Coupé 15,7 liter op 100 kilometer. In ons geval was dat 16 liter. Dat valt dus best mee. Als we de 460 pk wat meer laten draven, komen we echter snel over de 20 liter.

In de tank kan ruim 100 liter super. Tanken kan dus wel even duren. Een stoeltje en een krant komen dus van pas. En de CO₂-uitstoot? Who Cares!

Drivers car

Rolls-Royce brengt de coupé vooral als een ‘drivers car’ op de markt, een auto waar de eigenaar ook zelf mee rijdt. Dit in tegenstelling tot de limousine, waarvan de bestuurder meestal een pet draagt en een loon krijgt uitbetaald dat met moeite de aanschaf van een Ford verantwoordt.

Er was een tijd dat de ingenieurs van Rolls-Royce erg discreet waren over de prestaties van hun voertuigen. In het vakje ‘vermogen’ stond dan steevast ‘voldoende’. Dat klonk natuurlijk goed, zo’n typisch Brits understatement, maar eigenlijk was dat vermogen gewoon niet om over naar huis te schrijven.

Sinds begin van deze eeuw hebben Duitsers het voor het zeggen bij Rolls-Royce, en zoals bekend scheppen Duitsers graag op over hun technologische meesterschap. Het verhaal doet de ronde dat toen BMW na een ontluisterende overnamestrijd met de VW-groep Rolls- Royce in handen kreeg, de ingenieurs voor deze indrukwekkende auto een even indrukwekkende motor met zestien cilinders in gedachten hadden.

Volgens datzelfde verhaal zouden er zelfs enkele exemplaren gebouwd zijn van die motor, kant en klare, rijdende exemplaren, die nu ergens onder het stof staan.

Waftability

Uiteindelijk kozen de ingenieurs voor een V12, naar aloude traditie met een cilinderinhoud van 6.750 cc. De Phantom heeft een maximum vermogen van 460 pk. Dat is tegenwoordig geen recordwaarde, maar daar is het de Phantom ook niet om te doen.

De indrukwekkende V12 is een schoolvoorbeeld van soepelheid, geruisloosheid en beschaving. Vergelijk het met een butler, Hij is er wel en hij doet zijn werk, maar eigenlijk merk je hem niet. De motor van een Rolls-Royce is niet het doel, maar het middel.

Het dashboard bevat geen toerenteller. Die is vervangen door een energiemeter, die aanduidt hoeveel vermogen er wordt gebruikt en hoeveel vermogen er nog beschikbaar is. Bij normaal gebruik is er nog voortdurend 80 tot 90 procent van het vermogen beschikbaar. De energiemeter heeft nog een andere functie: zien of je de motor nu hebt gestart of niet.

De V12 wordt gekoppeld aan een automatische zesbak. Wat bij het rijden opvalt, is de moeiteloosheid of de ogenschijnlijke nonchalance waarmee alles gebeurt. De Engelsen hebben daar een onvertaalbaar woord voor: waftability.

Conclusie

Maar is de Rolls-Royce Phantom Coupé echt wel een auto voor elke dag? In principe wel. Hij is comfortabel, voldoende ruim en extreem duurzaam. Maar als je de Rolls elke dag gebruikt, wordt hij een gebruiksvoorwerp zoals een snelkookpan of een stofzuiger en houdt autorijden op een feest te zijn.

Je kan van een Rolls-Royce alleen genieten als je ook regelmatig wordt geconfronteerd met de middelmatigheid van andere auto’s.

Prijs: 487.061,30 euro (nvdr: zouden ze die 30 cent laten vallen?).

Guido Cloostermans

Bron: Magazine

Promo

Tweedehands auto's

Powered by Hebbes.be